Tags

, ,

Het Europese debacle (Amartya Sen, De Groene Amsterdammer, 25.6.2015)

Essay: De destructieve gevolgen van bezuinigingen

De strenge bezuinigingen maken de Griekse economie kapot. Europa’s financiële en politieke leiders zouden moeten inzien dat hun rigide beleid averechts werkt.

# De financiële leiders van Europa hielden er echter andere ideeën dan Keynes en veel mainstream-economen op na over wat er moest gebeuren, en waren niet van plan van die ideeën af te stappen. Omdat het tegenwoordig heel gewoon is economen in de schoenen te schuiven dat ze niet in staat zijn naar de echte wereld te kijken, neem ik deze gelegenheid te baat om op te merken dat zeer weinig professioneel opgeleide economen overtuigd zijn van de richting waarin de Europese financiële leiders besloten hadden Europa te gaan sturen. Het Europese debacle toonde feitelijk aan dat je helemaal geen economen nodig hebt om een enorme bende te veroorzaken: de financiële sector is daartoe met de grootste elegantie en het grootste gemak geheel zelfstandig in staat. Bovendien: terwijl het bezuinigingsbeleid de Europese economische problemen alleen maar heeft verscherpt, heeft het niet geholpen het doel te bereiken van het in enige significante mate terugdringen van de omvang van de schuldenlast ten opzichte van het bbp – en in feite zo nu en dan precies het tegenovergestelde. Als die zaken in de afgelopen paar jaar zijn verbeterd, dan komt dat vooral doordat Europa nu is begonnen een hybride beleid van enigszins afgezwakte bezuinigingen te combineren met monetaire expansie. Omdat dat een halfhartig gebaar in de richting van Keynes is, zijn de resultaten ook niet al te denderend.’

Dit is een ‘wat’ dubbelzinnige passage. Wie zijn de financiële leiders? De leiders in de financiële markten? De bedrijfstoppen van multinationals? Ook is er volgens Sen sprake van conflict tussen de professionele (academische?) economenwereld en de ‘financiële leiders’, die nota bene ‘besloten hadden Europa te gaan sturen’. Deze laatste bijzin wekt wantrouwen en ongeloof op: is hier sprake van een geheimzinnige en onzichtbare groep financiële leiders, die feitelijk de wereld bestiert? De vraag wie zijn deze financiële leiders is dus in ieder geval democratisch gesproken van het grootste belang om te beantwoorden omdat hier sprake lijkt te zijn van een letterlijke achterkamer van de politiek, of manipulatoren van de politiek, waar toch het primaat van de samenleving aan toebehoort. Het zal naïef klinken dat ik het zo formuleer, maar wie kan mij het antwoord geven? het klinkt alsof er op een ander niveau politieke besluitvorming plaatsvindt dan in de politiek zelf. Dat klinkt erg eng. En omdat het Sen is die schrijft…die niet de eerste de beste is….hmmmm

Advertisements