Tags

,

Kloof met Grieken groter dan ooit (Ulko Jonker, Voorpagina/fd, 16 juni)

IMF vroeg 1% aan bezuinigingen op pensioen, Athene stelde 0,07% voor

‘Het ultieme voorstel dat vicepremier Yannis Dragasakis zondag namens de Griekse regering presenteerde aan de verblufte onderhandelaars van de Europese Commissie toont €71 mln aan bezuinigingen op het pensioenstelsel, te bereiken in 2016. Het is minder dan de extra boetes die Athene wil incasseren voor ongekeurde en onverzekerde auto’s (€120 mln). Met het plan hoopte Athene de € 7,2 mrd aan noodsteun los te weken.

‘De woordvoerster van de Commissie kon er maandag nog steeds niet over uit. ‘€ 71 mln. Dat is gelijk aan 0,07% van het Griekse bruto binnenlands product’, verkondigde ze afgemeten. Griekenland geeft 16% van zijn bbp uit aan staatspensioen; elk jaar legt de belastingbetaler € 18 mrd bij om het verschil tussen ingelegde premies en uitkeringen goed te maken, aldus IMF-hoofdeconoom Olivier Blanchard. Pensioenen zijn dan ook hét knelpunt in de Griekse begroting.’

De belangrijkste vraag in deze klucht gesteld dient te worden is of de Griekse ambtenarij en met name het Griekse ministerie van Financiën zo anders is georganiseerd als bij ons, want bij wat hier te lezen staat vestigt de indruk dat de regering Syriza zijn eigen ambtenaren heeft meegenomen na de installatie van deze nieuwe regering eind januari. ‘Eigen ambtenaren meenemen’ is ook gebruikelijk in de VS, dat dus anders werkt dan op het Europese continent, waar ambtenaren de blijvende factor zijn bij wisselingen van de regeermacht. Anders valt niet te verklaren dat ook Brussel ‘er niet over uit kan’ dat de pensioenen van €71mln en dus 16% van het bbp aan staatspensioen uit te geven (uit de tekst wordt niet helemaal duidelijk wat het verschil is tussen 0,07% en 16%, maar dat zal aan mij liggen). Dilemma hierbij is dat ofwel ambtenaren worden ‘meegenomen’ of ambtenaren hebben wel formeel aan adviserende functie maar leggen zich direct bij de (onhaalbare) wensen van de nieuwe ministers neer en formuleren zo ‘geheel nieuw beleid’, en nu lopenj ze tegen de lamp vanwege de onder curatele stelling van de Griekse regering.

‘Het Griekse voorstel bevatte echter hoofdzakelijk belastingverhogingen voor bedrijven in allerlei vormen, van een ‘speciale belasting van 12%’ op winsten van meer dan €1 mln (opbrengst € 600 mln) tot ‘farmaceutische kortingen’ van €140 mln en ‘een taks op televisiereclame van €100 mln. Een ‘btw-hervorming’ moet dit jaar nog €680 mln opbrengen en volgend jaar het dubbele.

‘Tussen wat Athene aanbiedt en wat zijn europartners eisen, gaapt veel meer dan een begrotingsgat van € 2 mrd. Wat Griekenland van de rest van de eurozone scheidt, is een wereld van verschil en een zeer verschillend wereldbeeld. IMF en Europese Commissie vragen hervormingen die de aanbodszijde van de economie versterken, zodat Griekenland ooit weer geld kan verdienen, welvaart kan herstellen en schulden terugbetalen. De Syriza-regering wil een onhoudbaar stelsel van publieke voorzieningen in stand houden.

‘Blanchard legde maandag voor het eerst publiekelijk uit wat hij de Grieken binnenskamers al talloze malen heeft voorgehouden. Als je uitgaven voor driekwart bestaan uit pensioenen en lonen en op de resterende categorieën is al tot op het bot bezuinigd, dan heb je geen keuze. 1% van de 16% verlangde het IMF, waardoor volgens Blanchard de allerarmsten ook nog konden worden ontzien. Het werd 0,07% en nog een allegaartje van boterzachte lastenverzwaringen en bezuinigingen.

‘Griekenland had al de aanzienlijke concessie op zak dat het zijn primaire begrotingsoverschot, waarmee de schuld wordt afgelost, dit jaar op 1% en volgend jaar op 2% mocht houden. De vorige regering moest nog koersen op 3% en 4,5%. Volgens Blanchard zou er dan nog nét voldoende aflossingsruimte overblijven om afschrijving op de Griekse schuld door de andere eurolanden te voorkomen. Maar als Athene zelfs dát niet onvoorwaardelijk wil leveren, zijn de politieke marges opgebruikt.

Financieel zou de eurozone Griekenland gemakkelijk nog een paar jaar op sleeptouw kunnen nemen en de schuld kunnen herstructureren. ‘Extend and pretend’ heet dat, doorgaan met lenen en doen alsof de Grieken hun doelstellingen zullen halen. Maar in menig euroland heeft het verstoppertje spelen na vijf jaar de grens van zijn politieke geloofwaardigheid bereikt of overschreden. In Duitsland en Nederland, maar ook in Slowakije, Spanje, Portugal en de Baltische republieken is het krediet voor Athene op.’

Het krediet is niet alleen op, maar er is klaarblijkelijk meer aan de hand. Dit is namelijk geen kwestie meer van eigen nationale soevereiniteit willen inzetten ter bescherming van de eigen bevolking, zoals deze marxistische regering dat zo ‘cool’ doet voorkomen ten opzichte van de buitenwacht, maar eerder een boekhoudkundig handelen dat in geen enkel modern geïndustrialiseerd land als een adequate wijze van handelen wordt erkend. En dat had de hooggeleerde minister van Financiën Varoufakis toch moeten weten met zijn internationale netwerk.

Hier zijn dus een stel dogmatisch ouderwetse figuren – politieke amateurs – aan het bewind gekomen die eigenlijk een coup hebben gepleegd op ‘de gewoonten’ van het moderne bestuur dat in de technologisch hoogwaardige maatschappij om hen heen aanwezig zijn; Griekenland is nu met andere woorden ontwikkelingsland geworden. Alleen om die reden past dit Griekse regime niet in de EU. Dit mag als les worden beschouwd dat er veel zorgvuldiger moet worden opgetreden bij nieuwkomers voor het EU-lidmaatschap. Geen enkel risico nemen en ook landen met een grote marxistische minderheid binnen de bevolking moet erg argwanend worden tegemoet getreden als de kans bestaat dat deze ook langs democratische weg aan het bewind komen. Een tweede Griekenland is immers niet meer mogelijk.

Advertisements