Tags

, , ,

Hervormen? Wat zou Cameron bedoelen? (Caroline de Gruyter, In het nieuws/NRC Handelsblad, 13 juni)

De Britse ‘Europese agenda’ lijkt vooral bedoeld voor het gespleten thuisfront

‘De Britse premier David Cameron had de verkiezingen nog niet gewonnen, of hij liet de Britten weten dat hij EU-hervormingen „bovenaan de agenda” wil zetten. En uiterlijk in 2017 spreken de Britten zich bij referendum uit over het EU-lidmaatschap.

‘In één vraag samengevat: over welke hervormingen heeft hij het?

‘Bondskanselier Merkel vroeg het Cameron, op de man af. Ze kreeg geen antwoord. De Franse president Hollande kwam er evenmin achter. Ook de arme Mark Rutte, die wil bemiddelen tussen het Verenigd Koninkrijk en het continent, kreeg nul op het rekest. Rutte wil een lijstje concrete punten van de Britten, zodat hij aan de slag kan. Maar Cameron heeft helemaal geen lijstje concrete punten. Het leek hem ook in de verste verte niet te interesseren. Hij bleef uiterst vaag. De suggestie om in Brussel met experts te praten die weten wat er juridisch en politiek allemaal mogelijk is, wuifde Cameron weg. Stelletje eurocraten, daar wil hij niks mee te maken hebben.

Eindelijk komen de Europese leiders erachter dat Cameron geen echte Europese agenda heeft, laat staan lijstjes. Alles wat hij wil, is zijn Conservatieve Partij, tot op het bot gespleten over Europa, bijeenhouden en aan de macht houden. Daarvoor moet hij blijven toeteren dat Europa niet werkt en dat de begroting/migratiepolitiek/regelzucht anders moet.’

Als dit – beter gezegd: deze hypothese – waar is dan is er sprake van een bizarre ontknoping van de Britse verlangens om de EU onder druk te zetten onder dreiging van een Brexit, waar de bevolking zelf over mag beschikken.

Vooralsnog weiger ik met deze suggestie mee te gaan omdat er genoeg is waarin de Britten in de loop van de afgelopen jaren dwars hebben gelegen in Europese toppen, zodat daaruit al een lijstje van hervormingspunten is op te maken.

In de tweede plaats is het de vraag hoe de Londense City gaat reageren als er feitelijk sprake gaat zijn van een Brexit, omdat met name die City groot belang hecht aan de EU en de positie van Londen daarin.

In de derde plaats zal ook Cameron zeker willen weten wat voor risico’s hij loopt om een Brexit ten uitvoer te brengen en dat kan hij pas zien en ervaren als dat lot Griekenland zal ondergaan als dat land aan het einde van deze maand failliet gaat, of zelf via een referendum uit de eurozone wil treden, hoewel de bevolking daar in meerderheid tegen schijnt te zijn. Hoe dan ook, stel dat de regering besluit tot uittreden en de drachme her in te voeren, dan moet er nog worden afgewacht hoe de financiële markten zullen reageren en of Griekenland dan werkelijk zijn financiële soevereiniteit terug krijgt.

In de vierde plaats en tot slot moet worden opgemerkt dat kranten de reis van Cameron langs de belangrijkste Europese regeringsleiders als een charmeoffensief heeft gepresenteerd, maar dat het dan uiterst vreemd voorkomt dat hij geen wensen(lijstjes) heft kunnen presenteren. Zodat De Gruyter ook in haar slotwoorden schrijft: ‘Dus blijft Cameron vaagheden debiteren over te veel regels en immigranten in Europa. Dit gaat niet over onderhandelingen of een andere EU, dit gaat over één land dat heel Europa wik gijzelen met zijn binnenlandse electorale agenda – en dat tot 2017. Het Griekse drama is er niets bij.’

Dit lijkt een uiterst ongeloofwaardig scenario omdat Cameron altijd zijn woordje klaar heeft. Misschien realiseert hij zich dat de Britten niets van de EU moeten hebben, terwijl hijzelf daarin wil blijven en dat dus zijn aanvankelijke opties van in de Unie blijven ook al een onmogelijke optie is geworden. Hij lijkt dus, als de auteur inderdaad een goed beeld heeft geschetst – en dat blijft toch tot nader orde hypothetisch – zelf geheel in de war te zijn geraakt door zijn beloften uit het verleden. De toekomst zal ongetwijfeld uitkomst bieden. Maar als Cameron zijn belofte niet nakomt, dan zal het continent zijn draad wel gaan oppakken, want dan nemen wij het initiatief tot democratische hervormingen van de EU.

Een troost voor Cameron. Waarschijnlijk kent hij de waarschuwing van Marnix Amand (universitair docent economie aan de Universiteit van Lausanne), die heeft aangegeven aan de hand van het Zwitsers besluit van de alleingang, welk lot andere landen te wachten staat als de afscheid nemen van de euro (wat dus voor het VK als niet-euroland niet opgaat): http://www.nrc.nl/handelsblad/van/2015/juni/03/ook-uit-de-eu-bepaalt-brussel-ons-lot-1500568

Dit onbekende feit, want  nog door niemand gesignaleerd, is in wezen een troef in Camerons handen om de Britten binnen de EU te houden en juist wel de hervormingen af te dwingen. Want anders kunnen zij zelf – financiële – rampen tegemoet zien. In welke mate en hoe valt met geen zekerheid te voorspellen. Maar het worden ook voor deze Britse premier spannende tijden.

Advertisements