Tags

, ,

Chronische onzekerheid laat Griekse groei verdampen (Christoph Schmidt, voorpagina/Trouw, 6 mei)

Bijna alle Griekse cijfers zien er beroerd uit. Athene is op wanhoopstournee dwars door Europa.

Economie groeit dit jaar geen 2,5 maar 0,5 procent, een zelden vertoonde bijstelling

‘De politieke en economische onzekerheid rond Griekenland bereikt immers elke week weer nieuwe hoogten.

‘Bijna alle Griekse cijfers zien er beroerd uit in vergelijking met de winterprognose van Brussel. De werkloosheid daalt lang niet zo snel als gehoopt, van 26,5 procent in 2014 naar 23,2 in plaats van naar 22,0 procent in 2016. Bedrijven en investeerders lopen met een grote boog om Griekenland heen zolang ze niet weten of het land straks nog wel in de eurozone zit.’

Hieruit blijkt dat bedrijven en investeerders een onzichtbare maar cruciale factor zijn geworden om een nationale economie op gang te krijgen of op de been te houden. Dat de nieuwe Griekse regering vanwege haar stevig linkse overtuigingen en sympathieën meent dat ze hieraan een boodschap hoeft te hebben en zelfs er lak heeft, toont een stukje wereldvreemdheid van die regering. Er is namelijk ook nog een erfenis uit het verleden die niet zomaar weggepoetst mag of kan worden. Zolang bedrijfsleven en investeerders een noodzakelijk element vormen om de welvaart te handhaven, of in het geval van Griekenland opnieuw op te bouwen, heb je ze gewoon nodig. En in dat kader is het dus ook van cruciaal belang om binnen de eurozone te blijven, ook al is de regering er geen voorstander kan. Maar anders vallen er geen potten te breken.

‘Vooral de van Athene verlangde hervormingen in het pensioenstelsel en op de arbeidsmarkt stuiten op principieel verzet.’

Dat de belangrijke verkiezingspunten van handhaving van het bestaande pensioenstelsel en ambtenaren blijven uitbetalen (en dus geen hervormingen op de arbeidsmarkt), een heet hangijzer blijft, is logisch, maar het populistische leuzen – lees: onlogische en politiek onverstandige punten, waar geen logica in aanwezig is – kun je wel electoraat winnen, maar geen maatschappelijke machtsfactoren.

Die factoren zijn pas benaderbaar als aan de basisvoorwaarden tot verlening van de hulp voldaan is en daarna kan pas een bepaalde strategie worden ingezet. Onzinnige eisen vanuit Brussel en de trojka kunnen immers pas worden aangekaart als na de afwikkeling van de eurocrisis geëvalueerd wordt waar het bestaande beleid tot scheefgroei heeft geleid.

De Griekse regering heeft gelijk als ze beweert dat de 3%-begrotingstekortnorm een neoliberaal uitgangspunt is, want die stelling wordt ook op deze site verdedigd, maar dat percentage kan pas worden omgezet na afronding van de crisis zelf. Niet eerder. De Brusselse autoriteiten hebben dus groot gelijk om aan de bestaande leningsvoorwaarden vast te houden. Dat biedt de bedrijven en investeerders het nodige houvast. Zij zijn ook gekke Henkie niet. Maar Athene gedraagt zich tot op de dag van vandaag als Don Quichotte die tegen de windmolens blijft vechten. Een democratie onwaardig. Waar blijven de Griekse intellectuelen?

Advertisements