Tags

, ,

Sloppenwijken hebben de toekomst (Ralf Bodelier, Katern Letter & Geest/Trouw, 25 april)

Elke derde wereldburger woont straks in een slopenwijk. En dat is een goede ontwikkeling, vindt Ralf Bodelier. Slums trekken miljoenen uit de armoede.

828 miljoen mensen in 200.000 sloppenwijken

‘En dan is er nog die extreme ongelijkheid. Wie vanaf het platteland arriveert in de krottenwijken van Islamabad, Lima of Kinshasa, is doorgaans vele maken armer dan degenen die er al decennialang wonen. In de dorpen bestaat het verschil tussen rijk en arm uit niet meer dan een extra set kleren, een fiets of een dak van golfplaat. In slums rijden sommigen in een Toyota Prado terwijl andere overleven op een maaltijd per dag. En grote ongelijkheid, zo weten we sinds het debat rond Thomas Piketty, vernietigt de samenhang in een samenleving. Grote economische ongelijkheid is een voedingsbodem voor geweld, maakt het moeilijker om armoede terug te dringen en belemmert economische groei.’

Sinds de verdrinkingsdood op de Middellandse Zee moet het Westen zich realiseren dat er een uitgewerkt mondiaal plan tegen armoede moet worden opgezet om de stromen van vluchtelingen op termijn ongedaan te maken. Daarbij helpt het terugsturen van vluchtelingen naar Australië, die daar rücksichtsloos worden geweigerd en teruggestuurd naar het land van vertrek natuurlijk geen zier. Australië onttrekt zich eenvoudigweg aan de criteria van menselijke beschaving en laat de oplossing aan de rest van de wereld.

Maar de EU is nog lang niet toe aan een uitgewerkt plan, waarbij originaliteit van de menselijke maat de hoofdmoot moet worden. die menselijke maar bestaat ook in immigratieland Amerika niet omdat iedere betrapt illegaal in de gevangenis terecht komt.

De mensheid ontkomt er dus niet aan dat er een wereldwijs plan moet worden ontwikkeld hoe deze problemen aan te pakken. Eigenlijk een taal van de Verenigde Naties, ware het niet dat deze organisatie veel te bureaucratisch is en belangentegenstellingen alle besluitvorming tegenhouden. We kunnen dus alleen een oplossing verwachten in de vorm van een Nieuwe Wereld. Er moet weer idealisme komen in plaats van rendementsdenken. Daarmee gaat de wereld uiteindelijk ‘kopje onder’.