Tags

, ,

Doen en laten (Beatrijs Ritsema, Vrij Nederland, 28 februari)

61 bedrijfjes die scholen bestookten met evenzoveel antipestprogramma’s. tja, als je een zak geld beschikbaar stelt…

‘Sinds pestgedrag door een paar akelige incidenten met zelfmoord en doodslag onder jongeren gepromoveerd is tot een probleem van nationale allure, zo urgent dat het overheidsbeleid verdient, is het alleen maar ingewikkelder geworden om er iets tegen te doen. Pesten is een hete aardappel die iedereen graag ver van zich afwerpt, maar als er geld mee te verdienen valt, wordt het ineens de moeite waard om ermee aan de slag te gaan.

(…)

‘Die 61 verschillende antipestmethodes vormden voor scholen een amorfe brij, waaruit het onmogelijk kiezen was, dus iedereen deed maar wat op intuïtie of liet zich een cursusje of workshopje aansmeren door een betrouwbaar ogende pestconsulent. Een onoverzichtelijke wildgroei die paal en perk vereiste, waarna een onafhankelijke commissie van deskundigen in opdracht van staatssecretaris Dekker de 61 methodes tegen het licht hield en er 48 afkeurde. Op grond van gebrek aan werkzaamheid, gebrek aan veiligheid en gebrek aan wetenschappelijkheid. Tot ontzetting van kinderombudsman Marc Dullaert gaan scholen gewoon door met tal van afgekeurde antipestmethoden, waaronder ook het berichte MS-programma.

(…)

‘Dat MS-programma bedient zich trouwens wel van dubieuze methodiek. Bij een onderdeel ervan kunnen kinderen anoniem de naam van pestkoppen opgeven bij een meldbox. Wanneer een kind een aantal beschuldigende vingerwijzingen heeft verzameld, worden er gesprekken gevoerd. Zodra het woord ‘anoniem’ in combinatie met ‘aangifte’ valt, zou er een alarmbel moete klinken. Je weet al meteen waar dit toe leidt: het al dan niet met opzet beschuldigen van kinderen die zich van geen kwaad bewust zijn; ouders die op het matje worden geroepen omdat hun kind zich misdragen heeft, terwijl noch zij, noch het kind weten waar de ellende vandaan komt. Anonieme aangifte kan nodig zijn om jezelf doorgewinterde criminelen van het lijf te houden, maar in huis-tuin-en-keukenpestsituaties maakt het de zaken alleen maar erger.

‘Voor dit inzicht is geen vergelijkend wetenschappelijk onderzoek naar affectiviteit van verschillende programma’s nodig. Een goede schoolleiding wijst anonimiteit principieel af. en lost pestproblematiek per geval op naar bevind van zaken.’

Ritsema heeft met haar nuchtere kijk op deze kwestie in het basis- en middelbare onderwijs volkomen gelijk. Het is te bar voor woorden dat de ambtenaren op Onderwijs de (minister of) staatssecretaris met dergelijke onzin kunnen komen aanzetten en adviseren en dat de staatssecretaris daar vervolgens intuint. Deze ambtenaren zijn dus volkomen incompetent en zijn dus bij vergissing aangesteld. Het gaat hollend achteruit met dit ambtelijke wereldje en het kost de belastingbetaler weer onzinnige subsidies. Wanneer houdt die flauwekul nou eens op? Wanneer wordt de bewindsman naar de Kamer geroepen om zich te verantwoorden?

Advertisements