Tags

, ,

Iedereen bij PvdA beseft: door met VVD is enige optie (Remco Meijer, Ten eerste/de Vollskrant, 19 januari)

Analyse Congres PvdA

Zelfs een motie voor vrije artsenkeuze voor iedereen haalde het niet. De partij wil de top niet dwars zitten met de provinciale verkiezingen in zicht.

‘Alle gemopper is terug te voeren op de samenwerking met de VVD. Al het gemor over onwelgevallige maatregelen. Alle ophef rond kandidaten en senatoren. Maar wat is het alternatief? ‘Blauw’ is de tegenpool van ‘rood’, maar liberalen en sociaal-democraten zijn op dit moment tot elkaar veroordeeld. Ziedaar de niet-aflatende innerlijke worsteling van de PvdA-achterban, afgelopen weekend twee dagen bijeen in Utrecht voor een partijcongres.’

Godzijdank dat de partijleden die aanwezig waren op het PvdA-congres de top niet dwars wilden zitten en nog moeilijker maken (met de provinciale verkiezingen in zicht), want dan had de partij zichzelf in het eigen gegraven graf mogen neerleggen en wegstoppen; begraven is in dit verband te cynisch. Eerder is er reden om verheugd te zijn over dit dappere congres, niet omdat de neergang op dit moment nog te vermijden is, maar veel belangrijker: eindelijk een partij die getoond heeft enige politieke volwassenheid te tonen, zichtbaar in de kop van dit artikel: ‘Iedereen bij PvdA beseft: door met VVD is enige optie.’

Politiek is geen spel of toneel van en voor individuele afwegingen, maar wordt door ons democratisch bestel alleen maar bepaald door collectieve meerderheids- en minderheidsbesluitvorming. Individuele overwegingen worden pas dan belangrijk als de meerderheid van aanwezigen op de congresvloer overtuigd en in de ban raken van echte argumenten die uit het hart komen, en niet uit het hoofd, dus uit het verstand. Die argumenten van sprekers of woordvoerders spreken niet aan, komen niet over. Als partijloos persoon heb ik in 2012 op Diederik Samsom gestemd omdat hij de enige was van alle partijleiders op campagne, die uit het hart sprak met ondertussen ook een formidabele dossierkennis en een echte politieke visie, die bij ieder andere partijleider (of parlementariër) ontbreekt; want allemaal partijprogramma-papegaaien. Daarom allemaal verstandelijke sprekers die om die reden alleen al ook allemaal saai en ambtelijk overkomen. En daar heeft ons land nu schoon genoeg van. Daarom zou electoraal Nederland er ook zwaar van balen als er nu een kabinetscrisis was ontstaan en wij als electoraat weer naar de stembus zouden worden gedwongen.

Wat de clash van de drie dissidente – ik blijf die term aanhouden want ze zijn het gewoon – PvdA-senatoren hebben aangericht is dat ieder respect voor de politiek nu is verdwenen, ook al hebben betrokken tegenstemmers veel bijgeval gekregen. Maar dat is de bijval van eigen vrienden en gewone burgers die niets van de politiek en vooral van het politieke spel begrepen hebben. Ieder jaar naar de stembus gaan, maakt je als burger ook gek. Dat worden Italiaanse toestanden.

Wat is dan het alternatief? Het eerste alternatief is een correctie op het partijpolitieke beeld dat, zoals in het citaat staat geschreven: ‘‘Blauw’ is de tegenpool van ‘rood’, maar liberalen en sociaal-democraten zijn op dit moment tot elkaar veroordeeld.’ Dat gold tot de jaren negentig, tot het moment dat Paars aantrad. Dat kabinet heeft bewezen en aangetoond dat de (principiële) tegenstelling tussen Rood en Blauw niet meer opgaan. Het is een sleets begrippenpaar geworden, al blijft Wijsneus Wiegel ten eeuwigen dage spreken van het Grote Gevaar van Rood. Hij is niet met zijn tijd meegegaan of beter: hij blijft de eeuwige gevangene van zijn eigen conservatisme. Rood is rood niet meer en blauw is blauw niet meer en groen van het CDA is groen niet meer. Als partijen geen duidelijke en overtuigende visie meer op tafel kunnen leggen is deze partijendemocratie volstrekt zinloos geworden.

Hieruit volgt ook dat geen van de partijen iets doet aan politieke vorming onder de eigen leden – en waar dat wel op de agenda staat worden alleen vage idealen van vroeger herhaald en gedebiteerd – en dus wordt nooit uitgelegd dat vandaag de dag geen principiële partijverschillen meer bestaan omdat dat onmogelijk is gezien de eisen die Europa – lees EMU-regels – ons stelt en de kwetsbaarheid van ons multipartijenbestel.

De enige noodzaak die op dit nieuwe toneel zichtbaar wordt is dat – zoals ergens in een krant werd geschreven – de dwingende reden is ontstaan een kabinet vier jaar moet blijven zitten en geen moties van wantrouwen of afkeuring worden ingediend. Iedere nieuwe coalitie is immers weer een breuk met het verleden en daarmee een nieuw experiment geworden en willen we jaarlijkse kabinetscrises voorkomen, dan moet intern worden duidelijk gemaakt dat een kabinetsbreuk te allen tijde onmogelijk is en dus voorkomen dient te worden.

Er dienen andere oplossingen in de vorm van strategieën intern moeten worden uitgestippeld. Dat kan op lokaal afdelingsniveau en op provinciale bijeenkomsten worden uitgeprobeerd, vooral met het doel om plaatselijke partijleden een gelegenheid tot afreageren te bieden. Op dergelijke bijeenkomsten kunnen alle vragen worden gesteld en alle opmerkingen worden afgegeven.

Maar op een landelijk congres dient discipline maatstaf te zijn, omdat vooral de pers er een hand van heeft om alle tegenstellingen scherp aan te zetten en daar heeft de Nederlandse politiek geen behoefte aan. Ons land is verkiezingsmoe geworden en daarmee is ook een nieuwe verantwoordelijkheid voor alle partijtoppen geschapen of zelfs geboren, want deze nieuwe verantwoordelijkheid is van een heel andere orde dat alle formele partijreglementen.

‘[Die tot gevolg kunnen hebben dat de kiesmannen twee maanden later – na de provinciale staten – de PvdA-senaatsfractie halveren.] Die zaterdag al CDA-leider Sybrand Buma bij diens eigen aftrap, tot de conclusie brengt: ‘Rutte en Samsom zijn vastgelopen in de modder. Het experiment van VVD en PvdA is mislukt.’

Hierbij kan worden opgemerkt dat Buma namens zijn CDA weer volledig op het dolgedraaide grammofoonplaatje van vroeger blijft doorzingen en bewijst dat hij de electorale haat en walging om weer naar de stembus te gaan, volledig negeert of er zelfs blind voor is. De politiek is echt een spel voor uiterst conservatieve geesten die zelfs experimenten geen kans gunnen om het te laten ontwikkelen. Wie wordt hier niet spuugzat van? Alleen Buma is een blind vogeltje geworden.

Rutte en Samsom moeten dus aanblijven. De generatie van veertigers die het hebben aangedurfd om een – noodzakelijk – experiment aan te gaan, verdienen het om de vier jaar vol te maken. En mocht het volgende PvdA-congres het in zijn hoofd halen om Samsom alsnog te laten vervangen, dan stem ik nooit meer, en dan hoop ik dat iedere kiezer die ook geen gemotiveerde stem kan uitbrengen hetzelfde doet. Dit partijpolitieke bestel is geheel doodgebloed en moet worden vervangen door een digitaal parlement. De Tweede en Eerste Kamer zijn rijp voor het parlementaire museum.

Advertisements