Tags

, ,

De onderstaande beschouwing is geïnspireerd naar en gebaseerd op een channelingbericht of doorgeving van medium Berry Vincenta[1], maar door mij vertaald naar de politieke realiteit van vandaag de dag vanuit de blijvende want gegroeide basisstelling dat Nederland een land is met een eigen cultuurgoed en dat Nederland een land is met een eigen bepaald cultuur- en gedachtegoed.

Maar ons land is ook een land van vrijheid, een traditioneel gastvrij land, maar anno 2014/5 kritischer in dit opzicht hetgeen ons land internationale verwijten heeft opgeleverd.

Nederland is een land dat als heel tolerant bekend stond in de ogen van de wereld, maar ook hier zijn twijfels ontstaan in het kader van de vrijheid van meningsuiting. En vandaag kunnen we dan ook constateren dat juist deze traditionele tolerantie die gevormd werd in de Gouden Eeuw, toen de toenmalige Republiek der Verenigde Nederlanden een vrijhaven was voor geloofsvervolgden uit Zuid-Europa, we tegen de achtergrond van de actualiteit bijna kunnen spreken van overtolerantie; en dat maakt dat Nederland op dit moment in de wereld ongeloofwaardig aan het overkomen is. Wij leven dus in een tijd van de ontwikkeling naar nieuwe evenwichten, nieuwe balansen in wat nieuwe geloofwaardigheid zou moeten zijn tegenover de oude vormen die achter ons liggen.

Deze groeiende ongeloofwaardigheid zit hem in het feit dat Nederland geen grip meer heeft op de verbinding tussen andere culturen en die van het Nederlandse volk. Daarin ligt voor Nederland een belangrijke taak, aldus Vincenta. Wanneer de samensmelting tussen het Nederlandse volk en de mensen van buiten dit land, in goede banen geleid kan – de vraag is of dit echt heeft plaatsgevonden want daarover bestaat ruimschoots twijfels – worden, dan zal daarin de voorbeeldfunctie en het signaal dat ons land afgeeft aan de wereld weer een hele duidelijke zijn. Uit de formulering van deze zin blijkt dat er twee keuzemogelijkheden zijn: indien geslaagd is er niets aan de hand, maar indien mislukt dan is er werk aan de winkel. Juist in 2007, toen de tekst werd uitgesproken, was een nieuwe politieke ontwikkeling gaande want drie jaar na het vertrek van Geert Wilders uit de VVD en zowel islamkritiek als het populisme via PVV waren in opkomst en dus in ontwikkeling en betrokken in een groeiproces en daarmee werd het streven naar eenheid tussen de culturen helaas geblokkeerd. Met de opkomst van Wilders is dus tevens gebleken dat het migratiebeleid – waaronder de integratie van nieuwe Nederlanders ook onderdeel was of tenminste had moeten zijn, te weinig uit de verf was gekomen, waarmee ook onze tolerantie ten opzichte van deze nieuwkomers een knauw kreeg. De vraag of het integratiebeleid sinds de jaren tachtig ingezet, geslaagd is. Dat is onduidelijk gebleven en de twijfels blijven bestaan.

Nederland heeft internationaal vele voorbeeldfuncties gekend. Ondanks dat ons land een klein land is op de schaal van deze wereld, is het een land dat altijd sterk internationaal georiënteerd is geweest en tegelijkertijd het voorbeeld heeft gegeven tot vernieuwing, en daarmee ook altijd het land is geweest dat een bepaalde voortrekkersrol heeft gespeeld op velerlei gebied en dan wordt hier eigenlijk gedoeld op immateriële zaken en het accent op morele aspecten die in een harder wordende economische wereld noodzakelijk waren volgens velen onder ons. Koopman en dominee vochten om voorrang.

Onze vrijheidsdrang maakte ook dat Nederlanders en zeker de intellectuele elite in de kunstenaarswereld, kritisch aankeken tegen bepaalde mondiale verschijnselen. Het ‘opgeheven vingertje’ van Nederland was spreekwoordelijk. Dat is nu sterk verzwakt omdat de nieuwe concurrentieslag tussen Oost en West veel verwarring en tweedracht heeft gezaaid. Er moest een nieuwe vertaalslag gemaakt worden, maar daarin is ons land nog niet of nauwelijks geslaagd.

Geestelijk en spiritueel gezien is het van groot belang om macro-culturele accenten te gaan leggen en dat betekent dat het nu van groot belang is dat de culturen samen kunnen gaan komen in een beginnend eenheidsbewustzijn en dat er gezamenlijk respect zal (moeten) ‘ontstaan’ en in een vervolgstadium ook ‘zijn’. In dit verband verwijs ik naar mijn afgelopen week geplaatste blogs.[2] De wereld die tot heden werd gedomineerd door polariteit en dualisme, wordt noodzakelijk getransformeerd naar een Nieuwe Tijd en daarmee nieuwe wereld van eenheidsbewustzijn en eenheidsbeleving. Want als dit niet gaat gebeuren, gaat de huidige wereld, samen met de mensheid, ten onder; dat laten de economische, politieke en sociale ontwikkelingen mondiaal overduidelijk zien.

Deze ontwikkeling zal het Nederlandse volk vragen voor zichzelf te gaan staan in de zin van in eigen kracht te gaan staan. ‘Voor zichzelf te gaan staan’ roept in zichzelf te veel associaties op met ‘eigen volk eerst’, en dat is juist helemaal niet de bedoeling. Maar in de eigen kracht staan komt overeen met het trendy begrip Mindfulness.

Het zal van het Nederlandse volk vragen, – en dat komt in eerste instantie formeel neer op de Nederlandse regering, maar vanwege onze typerende compromissencultuur afwezig, en daarom eerder op publicisten in de media – om voor zichzelf te gaan staan, zichzelf te laten zien, zichzelf te laten horen en hun eigen veiligheid ook veilig te stellen. Met andere woorden, vanuit de eigen veiligheid(sgevoelens) die eigen kracht en die eigen verantwoordelijkheid voor het leven nemend, daarin ook aangevend dat er een gezamenlijkheid is of bestaat, dat er een eenheid is en die er altijd al en eeuwenlang is geweest door een gevoelen van solidariteit, voor elkaar opkomen, want dat heeft ons land gekarakteriseerd in de strijd tegen het water.

Dat dit nu ook zeer zeker weer aan de orde zal moeten komen, is in de inleiding al duidelijk gemaakt vanwege de balansverschuivingen, maar ook wanneer de mens in Nederland zichzelf isoleert van dát wat het nu bedreigt, deze bedreiging zich als een olievlek over ons land zal uitspreiden, en zowel angst zaaiend en moed puttend van die enkelingen die zich als eerste uitspreken over de nieuwe situatie en alternatieve wegen wijzen.

Wanneer de mens zijn rug zal rechten, werkelijk zijn nek gaat uitsteken en in een gezamenlijkheid datgene dat hem bedreigt tot de orde gaat roepen en daardoor harmonie gaan brengen – in een gezamenlijk toevloeien van culturen tussen culturen – dan zal daar weer rust en evenwicht zijn of tenminste ontstaan. Dan zal daar een zodanig evenwicht zijn dat vanuit dat punt ons land weer zijn voorbeeldfunctie aan de wereld laat zien. Het vraagt van ieder mens in dit land zijn eigen aandacht daarop te willen inzetten, zodat eerste publicitaire impulsen gevolgd kunnen worden door vervolgtappen, en als gevolg aan nationaal debat ontstaat.

Dat vraagt van ieder mens ook moed om zijn eigen angst(en) te weerstaan en om te zetten in moed om tot handelingen over te gaan. Angst om te zetten in moed. Het vraagt van ieder mens in ons land om zijn kracht vanuit het hart zodanig handen en voeten te gaan geven, dat vanuit het groepsgebeuren daarin, het niet anders kan dan dat datgene wat nu zo ontwricht te geraakt, weer tot eenheid zal komen.

Indien ons land hierin slaagt, is ons land als eerste de transformatie doorgekomen en daarmee mogen we ons dan feliciteren. Wij hebben dan een historische stap gezet en dat is bewonderenswaardig. En tevens ons land historisch gezien waardig. Waar een klein land groot in kan zijn.

[1] Zie Berry Vincenta, ‘Wat is de taak van het Nederlandse volk binnen het plan van de wereld?’ (http://www.berryvincenta.com/, 13 februari 2007)

[2] https://aquariuspolitiek.wordpress.com/2015/01/08/het-oude-en-nieuwe-geloof-vk-religiedebat-geloofsfanatisme/

https://aquariuspolitiek.wordpress.com/2015/01/09/het-tragische-gelijk-van-religiecritici-vk-religie-godsdienst-ongelovigen/

Advertisements