Tags

, ,

Senaatsvoorzitter Ankie Broekers wijst de weg naar herstel primaat Tweede Kamer (Laurens Berenten, Nieuwsweek/fd, 10 januari)

‘(…)

‘Politieke partijen hebben de Eerste Kamer bovendien ontdekt als tweede kans om alsnog hun zin te krijgen indien zij in de Tweede Kamer aan het kortste eind trekken. Een goed voorbeeld is het CDA. Deze partij was vorige maand bereid om in de senaat voor winstuitkeringen door ziekenhuizen te stemmen, mits minister Edith Schippers van Volksgezondheid de wet zou aanpassen waarin zij de vrije artsenkeuze beperkt. Deze politieke deal ging niet door en het CDA stemde tegen beide wetsvoorstellen, hoewel de kwaliteit van de wetgeving, de uitvoerbaarheid en de samenhang met andere wetten daar geen aanleiding toe gaf. Dit waren in het verleden de leidende criteria bij de beoordeling van een wetsvoorstel door de Eerste Kamer.

‘De VVD-fractie in de senaat kon zich met recht op deze gedragslijn beroepen toen zij tegen het wetsvoorstel van minister Ronald Plasterk van Binnenlandse Zaken stemde dat de topbeloningen in de (semi-)publieke sector verder aan banden legt. Over die wet had ook de Raad van State, de belangrijkste juridische adviseur van regering en parlement, al de staf gebroken.

‘De drie PvdA-senatoren die met hun tegenstem de Zorgwet van Schippers uiteindelijk tegenhielden, gingen weer een stap verder. Zij gebruikten hun mandaat om hun aller individueelste politieke en persoonlijke afweging te maken. Als de kikkers zo makkelijk uit de kruiwagen kunnen springen, wordt het lastig compromissen sluiten in coalitieland Nederland. Het illustreert nog maar eens hoe belangrijk de provinciale stembusgang is geworden voor de stabiliteit van het landelijke bestuur.’

Als feitelijk wordt geconstateerd dat politieke partijen de Eerste Kamer hebben ontdekt als tweede kans om alsnog hun zin te krijgen indien zij in de Tweede Kamer aan het kortste eind trekken, is een onweerlegbaar bewijs geleverd dat de senaat misbruik maakt van de politieke omstandigheden die sinds de kiezers op drift zijn geraakt.

De terughoudendheid die de senatoren geacht werden in acht te nemen, is door machtswellust en egotripperij geschonden. Dat werkt dus niet. Dit politieke bestel is gewoonweg failliet, zeker als er hardop wordt gesproken van ‘kikkers die zo makkelijk uit de kruiwagen kunnen springen’; bloody shame voor het gezag van de Eerste Kamer en de politiek in het algemeen.

Maar de slotzinnen in het FD stemmen optimistisch:

‘Maar op die sluiproute komt Rutte zijn partijgenoot en de voorzitter van de Eerste Kamer Ankie Broekers-Knol tegen. Die heeft alvast gezegd dat het redden van de Zorgwet via een noodmaatregel in strijd is met de Grondwet en dat de koninklijke weg moet worden gevolgd. Als Rutte dat doet, zit hij ook meteen op de goede weg om het politieke primaat van de Tweede Kamer in ere te herstellen.’

Advertisements