Tags

, ,

Samsom ondermijnt coalitie met provocatie over schaliegas (Hans Wiegel, Opinie/NRC Handelsblad, 11 december)

Met zijn motie tegen schaliegas toont PvdA-leider Samsom zich een actievoerder en geen betrouwbaar coalitiegenoot, stelt Hans Wiegel.

‘Samsom denkt toch niet dat al zijn weggelopen kiezers nu terugkeren?’

In een scherpe aanval op Diederik Samsom laat Wiegel zien nog niets van zijn sluwe streken is kwijtgeraakt, sinds hij uit de politiek vertrok. Dat hij nu eindelijk zijn kans waarneemt om zijn erfvijanden van de PvdA, als rasechte socialistenvreter aan te pakken, liet zich eigenlijk al voorspellen. Maar dat hij Samsom aanvalt op de in Wiegels ogen ‘bruskerende’ manier per motie, waarop Samsom de Kamermeerderheid kon overtuigen dat er geen schaliegas mag worden gewonnen en dat er ook geen proefboringen mogen plaatsvinden, en dat als provocatief wordt gekwalificeerd, is een commentator van wat voorheen de kwaliteitskrant kon worden genoemd onwaardig. Waarom heeft Wiegel ongelijk? Wiegel speelt hier een uitgesproken rol als heilig boontje die in zijn eigen politieke carrière nadrukkelijk bekend stond als tacticus en politiek strateeg, en dus alle foefjes uit de kast haalde om zijn partij- en coalitiebelang te bevorderen. Wiegel heeft dus geen enkel recht van spreken als hij meent dat Samsom zijn eigen coalitiepartner aan het bruskeren is. Sterker, zoals gisteren al in een blog op deze plaats is verwoord, heeft een Kamerdelegatie een werkbezoek aan de Verenigde Staten gebracht en met eigen gezien hoe kwalijk de schaliegaswinning aldaar is. Al levert het zowel de Amerikaanse economie als de individuele Amerikaanse grondeigenaar veel geld en roem op door die winning. De Kamerfracties die zich in het recente verleden hebben geuit vóór schaliegas als middel om de economie van ons land weer op te vijzelen, hebben zich volledig vergist in hun toekomstdromen van een nieuw soort Slochteren.

Wiegel vergeet ook dat de Nederlandse bevolking in meerderheid tegen schaliegaswinning is en dat drinkwaterbedrijven in ons land gewaarschuwd hebben tegen deze winning. Met wat er nu over de schaliewinning bekend is, zijn allen de neoliberalen in ons land voor en dat is een uitgesproken minderheid. Want iedereen die kennis heeft genomen van de productiemethode van fracking, is domweg tegen. Alleen lezen de neoliberalen van de VVD geen kranten meer en dat effect is hier zichtbaar.

Samsom speelt op die fundamentele bezwaren terecht in, omdat hij niet alleen energiespecialist is, maar omdat hij die ruimte ook krijgt omdat schaliegas niet in het regeerakkoord is opgenomen. Daar hoor je Wiegel ook niet over. Dat Samsom in zijn eentje is opgetreden wordt dan direct als ‘actievoerdersmentaliteit’ gezien, terwijl het helemaal niet duidelijk is dat de PvdA-fractie voor schaliewinning is. Dat lijkt uiterst stug. Want als er een thema is waarmee het gezonde verstand van de PvdA kan zegevieren is het juist de rem zetten op schaliegas. De bevolking is tegen en dus is het een verstandige motie geweest die Samsom en Ojik hebben ingediend.

Dan stelt Wiegel dat ‘daar nog bijkomt dat de VVD steeds heel coulant is geweest en al heel wat heeft ingeleverd’. Zo denkt de traditionele PvdA-aanhangers helemaal niet over dit kabinet, Wiegel! Daartegenover is Samsom tot heden nog altijd in staat geweest om zijn achterban te overtuigen van moeilijke politieke thema’s en is hij zijn standpunt in iedere kwestie die moest worden uitgelegd, nooit uit de weg gegaan. Hoe dan ook, Samsom heeft in ieder geval het recht om een stempel op zijn fractie te zetten, zoals ook Wiegel in zijn periode van partijleider altijd heeft gedaan. Wederom: de pot verwijt de ketel.

Dat Wiegel de actienatuur van Samsom benadrukt, is natuurlijk niet bedoeld een gunstige kwalificatie, maar als diskwalificatie, aangezien dat ‘niet zo hoort te zijn’, zo lees je in iedere zin van Wiegel. Ja, hij was de uitgesproken ‘jongeheer’ in zijn dagen als aankomend politicus die met zijn eigen provocaties en brutaliteiten zijn partij naar zijn hand zette. Er bestonden in zijn ogen binnen de VVD alleen ‘vlerken maar geen vleugels’ binnen zijn partij, wat direct alles zegt over zijn politieke, democratische en bestuurlijke instelling. Hoezo de VVD als democratische vereniging? Hoezo de VVD liberaal tegen de ‘erfelijke’ achtergrond van een hervormingsgerichte en vrijzinnigdemocratisch- verlichte liberalen uit de 19e eeuw? Sinds de opkomst van Wiegel in de jaren zeventig is dat ware en vooruitstrevende liberalisme uit de 19e eeuw – toen ‘links’! – gesneuveld, want hij maakte zijn partij tot een volkspartij! Een volkspartij van opportunistische en op electoraal gewin uit zijnde neo- en ondernemersliberalen die de partij hebben overgenomen; kortom geen ruimdenkende liberalen, want die vertrokken naar D’66 (toen met apostrof).

Dat opportunisme spreekt ook letterlijk uit Wiegels tekst:

‘Belastingverzwaringen, nivellering, om maar eens wat te noemen. Haaks op het beleid zoals de achterban van de VVD dat wil en ook vóór de verkiezingen door de VVD-top aan de keizers was beloofd.’

Het is bekend dat Wiegel niets moest hebben van de creatie van het tweede kabinet Rutte, maar hier krijgt onze premier – en partijgenoot van de auteur – ervan langs omdat hij toch de euvele moed had om zijn eigen achterban te weerstreven in de poging modern politiek management ingevoerd te krijgen. In feite komt het er op neer dat Rutte even erg is als Samsom. Dat geeft te denken over de regenteske wijze waarop Wiegel politiek heeft bedreven en dat nu als columnist voortzet. Dat is tot heden aardig gelukt, maar sinds Wiegels lijfkrant De Telegraaf de frontale aanval op Samsom heeft gelanceerd, krijgt Wiegel die gelegenheid ook nog eens bij NRC Handelsblad. De journalistiek in ons land is verworden tot opportunistische en machtswellustige wijze van politiek bedrijven, precies zoals de spindoctors te werk gaan. Kritische journalistiek heeft het in dit klimaat afgelegd tegen de snelle jongens van het grote geld. En de wereld gaat ook daaraan ten onder.

Advertisements