Tags

,

Waarom een land het lot in eigen hand moet nemen (Harry Garretsen en Janka Stoker, Opinie & Dialoog/fd, 8 november)

Idee dat nationale beleidsruimte ook in tijden van globalisering nog steeds groot is, staat centraal in werk topeconomen

‘Een nadere blik op de cijfers van het IMF leert echter dat in een aantal landen, zoals de Verenigde Staten, Zweden of Tsjechië, de nasleep van de crisis wél voorbij is in 2015. Wat daarbij bovendien opvalt, is dat deze landen zeer verschillend zijn. De Verenigde Staten en Zweden verschillen enorm daar waar het het belastingstelsel, de sociale zekerheid, de marktwerking en zo ongeveer alle andere instituties betreft.

‘Blijkbaar zijn er zelfs in tijden van globalisering meerdere recepten om als land de crisis succesvol te lijf te gaan en leidt globalisering niet tot een beleidseenheidsworst.

‘Het idee dat de nationale beleidsruimte inderdaad nog steeds zeer groot is, staat centraal in het werk van topeconomen als Daniel Rodrik of Daron Acemoglu, waarin wordt onderbouwd dat het niet alleen mogelijk maar zelfs gewenst is dat landen hun eigen inrichting van de economie kiezen. De verschillende voorkeuren voor bijvoorbeeld de inkomensverdeling of de verhouding tussen arbeid en vrije tijd maken dat het juist goed is als landen niet tot eenzelfde inrichting van hun samenleving komen. Bovendien zijn de spelregels in een economie sterk historisch bepaald en dit versterkt de conclusie dat er niet één optimaal institutioneel model is voor economische ontwikkeling.

‘In hun bestseller Why Nations Fail – voor het eerst verschenen in maart 2012 – bewijzen Acemoglu en James Robinson overtuigend dat de geschiedenis niet allesbepalend is, maar dat landen door de eeuwen heen wel zelf op cruciale momenten over hun institutionele en economische lot beschikken. Zij tonen voorts aan dat het voor de wereldeconomie als geheel beter is dat de technologische leider (de Verenigde Staten) andere instituties kent dan de volgers.’

Hiermee is aangetoond en bewezen dat alle angsthazen in de Nederlandse politiek die moord en braad hebben geschreeuwd over het verlies van onze nationale soevereiniteit aan Brussel, het bij het verkeerde eind hebben gehad. Als er maar één fractie begint met een dergelijke misvatting, dan springen vele konijnen mee in dat aanlokkelijke perspectief om de kiezersgunst te vangen. Maar ze hebben allemaal ongelijk en daaruit blijkt dat Kamerleden en hun staven of persoonlijke medewerkers hun literatuur niet kennen, laat staan kranten lezen en maar wat op de wilde gok gaan brallen.

Om deze reden is ons parlement gedegradeerd tot een speeltuin van onbevoegden, die niet over de juiste kennis beschikken en geen gedegen visie hebben, noch op de hoogte zijn van de feiten. Diep triest dat het parlementaire stelsel zo diep gezakt is. Gelukkig zijn en internationale topeconomen die wel weten hoe de feiten in elkaar zitten en dat hebben bewezen met hun onderzoek. Dus Kamerleden, verder geen onzin over het verlies van onze soevereiniteit en andere onzin.

Advertisements