Tags

, , ,

Vanwege het bezoek van vandaag van de Franse premier Valls aan ons land, heeft NRC een lijvig (tweepagina’s) interview met hem afgenomen: ‘De neiging tot Frankrijk – bashing is onuitstaanbaar’. In dat gesprek laat Valls zich als een verbaal gelikte beer kennen, iemand die de Franse positie binnen de EU scherp weet neer te zetten en mogelijk te weinig weerwoord van correspondent Peter Vermaas krijgt, en daarom een heel andere setting laat zien dan de Nederlandse media van Frankrijk schetsen. Deze Nederlandse mediateneur laat zich deze week het beste typeren door de column beeld Milo van Aukje van Roessel in De Groene Amsterdammer: ‘In Den Haag. Geloofwaardigheid.’

Lezers van beide artikelen vragen zich af wie de waarheid in pacht heeft: Valls die de Franse visie op zijn land verwoordt of Roessel die mogelijk onze vooroordelen weergeeft.

In NRC beweert Valls dat: ‘Mijn land is de vijfde economie in de wereld en de tweede van Europa, met immense bedrijven die overal actief zijn, met een indrukwekkende culturele sector.’

Op Google maar eens controleren waar Frankrijk staat.[1] Het scheelt volgens deze lijst genormeerd naar 2007[2] inderdaad niet veel van de vijfde positie, want het is de 6e na VS, Japan, Duitsland, China, VK en Frankrijk. In dit rijtje is Frankrijk inderdaad tweede in de eurozone, maar ook derde in Europa.

Het raadsel doet zich nu voor of het verklaarbaar is dat Frankrijk volgens deze lijst een ijzersterke positie in de wereld inneemt, maar wat begrotingstekort en staatsschuld er zo slecht voor kan staan. Omdat ik ook geen statisticus ben, moet ik op mijn gezonde verstand afgaan en op die basis geredeneerd is het mogelijk dat Frankrijk een gezonde economische positie heeft opgebouwd met en via een krachtig subsidiestelsel, ofwel structurele staatssteun.[3] En dan is het mogelijk dat een gezonde economische structuur wordt gecombineerd met grote staatsschulden. De Franse staatsschuld komt neer op 91% bbp in 2012.[4] Frankrijk is ten aanzien van deze staatssteun aan het bedrijfsleven te vergelijken met andere verzorgingsstaten in West-Europa, maar dan minder ‘riante’ sociale voorzieningen dan in ons land, maar dan overheidssteun geconcentreerd op het bedrijfsleven.

En met het Stabiliteits- en Groeipact (sgp) komen in dit voorbeeld zowel Frankrijk als ons land in de knel omdat de overheidssteun aan welke maatschappelijke – lees: economische – sectoren dan ook, betekenen dat de normen van genoemd sgp worden overschreden. Of concurrentieverhoudingen op de interne markt worden overschreden zoals de Commissie in 1997 beweerde is maar de vraag: landen zonder bedrijfsmatige staatssteun maakten een andere politieke afweging. Frankrijk heeft natuurlijk het recht op een eigen koers te varen, zoals het traditioneel in dat land is gegroeid. Met het Stabiliteitspact is een vorm van rechtvaardigheid binnengeslopen, omdat welke overheidssteun dan ook een gevestigde traditie is geworden, deze overheidssteun dient te worden afgebroken om aan de normen te voldoen. Frankrijk minder bedrijfssteun en ons land minder sociale voorzieningen.

Zo bezien heeft Mark Rutte weinig basis of grond om zijn Franse collega Manuel Valls, zoals Aukje van Roessel beschrijft, ‘tijdens diens bezoek deze week aan ons land vermanend toe te spreken.’ Want feitelijk zitten Frankrijk en ons land in hetzelfde schip gevangen: er moet zwaar gesnoeid worden en voor Frankrijk valt dat moeilijker dan bij ons aangezien de sociale sector gemakkelijker is aan te pakken, maar complete industriële bedrijfstakken zoals in Frankrijk niet.

Hierbij laat ik het. De conclusie is dat de economen die voorspeld hebben dat een monetaire unie niet mogelijk is zonder politieke unie, krijgen steeds meer gelijk. Maar nu de EU wel een monetaire unie heeft en het vooruitzicht op een politieke unie nihil is, want politiek volkomen onhaalbaar, moeten we de EU en de eurozone als laboratoriumexperiment beschouwen en als wetenschappers de uitdaging aangaan om het toch levensvatbaar te houden zoals het tot heden is gebleken. Met welke kinderziekten dan ook, er is altijd wel een oplossing denkbaar met voldoende creativiteit. Dat is de uitdaging van de EU.

Tot slot nog een ander opmerkelijke uitspraak over soevereiniteit van lidstaten door Valls in NRC Handelsblad:

De Nederlandse Eurogroep-voorzitter Jeroen Dijsselbloem heeft laatste gezegd dat Frankrijk de twee jaar uitstel om onder de 3 procent te komen niet heeft gebruikt. Deelt u zijn analyse?

“Het is niet aan hem om zoiets te zeggen. Hij is voorzitter van de eurogroep en niet verantwoordelijk voor de Franse begroting. Frankrijk is lid van de eurozone, dus ze heeft de regels te respecteren. Maar het Franse parlement is soeverein, het zijn de Fransen die beslissen.”

Hiermee is duidelijk dat het hele soevereiniteitsvraagstuk dat menigmaal in ons land heeft gespeeld, een totaal zinloze discussie was. Frankrijk heeft gewoon gelijk, er is geen sprake van een verminderde soevereiniteit. Op deze plaats is ook gerefereerd aan het feit dat er in de Staten-Generaal nooit een besluit heeft plaatsgevonden om onze soevereiniteit aan te tasten of te beperken. Er is wat dat betreft nooit is aan de hand geweest. Onze Kamerleden die dit punt aanhangig hebben gemaakt, kunnen verweten worden dat ze te weinig kennis en inzicht hebben van ons staatsrecht. Dat is alles.

[1] http://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_landen_naar_bnp

[2] Het vreemde is wel dat deze pagina het laatst is bewerkt op 31 okt 2014 om 10:26, zodat het toch accuraat moet zijn. Ook staat er gemeld dat deze cijfers (Omhoog ↑) gebaseerd zijn op de cijfers van het IMF. Als er geen cijfers van het IMF beschikbaar waren voor een land, zijn Wereldbank (2012) of VN (2012) gebruikt. Waarom noteer ik dit? Om als niet-vakeconoom bij als gemiddelde burger op te stellen die als eerste Google raadpleegt als er vragen zijn over nieuwsfeiten in de media.

[3] http://www.volkskrant.nl/economie/europese-commissie-laakt-toename-van-staatssteun-in-eu~a479359/

[4] http://www.telegraaf.nl/dft/nieuws_dft/20903705/__Franse_staatsschuld_gegroeid__.html

Advertisements