Tags

, , , ,

Volgens Wikipedia betekent respect aanzien, eerbied of waardering, die men heeft voor (of ontvangt van) iemand vanwege zijn kwaliteiten, prestaties of vaardigheden. Het woord betekent oorspronkelijk omzien naar, en vandaar rekening houden met. In dit verband van de oorspronkelijk betekenis ‘omzien naar’ kan trouwens worden opgemerkt dat dit werkwoord eigenlijk verdwenen is in onze cultuur van individualisering. Omzien naar ‘vanuit het hart’ is een bijna verdwenen eigenschap geworden, slechts een directe familie- of woonomgeving nog wel zichtbaar. Dat is een armetierige constatering.

Waardering betekent dus iemand anders waarderen in de zin van in zijn waarde laten en ruimte geven. Je mag met de ander van mening verschillen, maar vanuit het universele standpunt dat niemand het absolute gelijk bezit of heeft, heeft dat andere standpunt bestaansrecht en mag gehoord worden.

‘Aanzien’ is wat vreemd en eerbied is ook niet helemaal van toepassing, maar waardering hebben voor de ander, de ‘jij’, de medeburger die dezelfde rechten en plichten heeft als jezelf, en als mens even uniek als is als je eigen uniciteit, is een kwestie van beschaving en normaal sociaal gedrag.

Maar met tolerantie of verdraagzaamheid ligt het moeilijker naar de omschrijving van dezelfde Wiki-site. Het is in een sociale, culturele of religieuze context gebruikte term die de mate aangeeft waarin afwijkend gedrag of leden van bepaalde groepen niet worden gediscrimineerd ondanks hun afwijkend en door de meerderheid verwerpelijk geachte gedrag (of afwijkende meningen).

Moeilijker omdat er verschil bestaat tussen afwijkend en verwerpelijk. In onze pluriforme samenleving moet afwijkend gedrag of dito uitspraken en politiek streven als volkomen normaal worden beschouwd, waarbij de geschiedenis van de sociale bewegingen in ons land als voorbeeld kan dienen. De vakbeweging is ontstaan uit het arbeidsmatige onrecht dat normaal was in tijden van grote uitbuiting in de industriële revolutie. We hebben er onze progressieve sociale wetgeving aan te danken, die in het kader van de Universele rechten van de mens een schoolvoorbeeld van beschaving mag worden genoemd.

Maar een door de meerderheid verwerpelijk gedrag, letterlijk genomen, betekent ook dat geweld, haat en barbarisme dienen te worden getolereerd en zeker wat barbarisme betreft in politieke vormen als het 20ste eeuwse nazisme en ideologische dictaturen als het stalinfascisme onmogelijk getolereerd kunnen worden en waar verdraagzaamheid ook niet gepast is in de publieke ruimte.

Dan worden negatieve gedachtespinsels in leven gehouden die bij een goede – normale – opvoeding thuis en op school ook rechtgezet had moeten worden want anders leidend tot psychopathische gedragsvormen. Ieder mens bezit een geweten en intuïtief vermogen, al is het soms minimaal, maar daarin onderscheidt de mens zich van dierlijk leven, dat alleen over (basis)instincten beschikt.

Geweten en ethisch besef van goed en kwaad kunnen – en wat mij betreft dienen – ontwikkeld worden. Daarin past geen tolerantie en verdraagzaamheid ten opzichte van mens-onderdrukkende ideologieën en orthodoxe geloofsvormen zoals deze momenteel door de shariabewegingen zichtbaar is geworden. Deze verschijnselen uitingsvormen behoren onder van maatstaven van strafbaarstelling in ons rechtstelsel.

Om het heel concreet tot uitdrukking te brengen: orthodoxe sharia-uitlatingen in ons land behoren niet tot geïntegreerd gedrag wat van migranten in ruime zin, dus ook hier geborenen maar met een familiale culturele achtergrond buiten Europa, verwacht mag worden. Dit punt mag best op de politieke agenda in Den Haag geplaatst worden in het kader van de komende Algemene Politieke Beschouwingen na Prinsjesdag.

Advertisements