Tags

,

Manifest is demonische aanklacht tegen Israël (Hans Knoop, opinie/Trouw, 21 augustus)

Het ‘Gaza-manifest’ deugt niet, vindt journalist Hans Knoop. Het verdraait de feiten, is eenzijdig en zet de deur open voor – latente – antisemieten.

http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/archief/article/detail/3722199/2014/08/21/Manifest-is-demonische-aanklacht-tegen-Israel.dhtml

Alleen al de minachting die Knoop tentoonspreidt tegenover een ondertekenaar van de paginagrote advertentie in Trouw, maakt dat hijzelf puur vanuit de verdediging schrijft en dat is voor een Jood als joods propagandist een curieuze opstelling. Het bewijst een te meer dat Joden in hun rechtvaardiging van het Israëlische – naast Palestijns – geweld, geen afstand kunnen nemen en niet tot zelfreflectie in staat zijn, waarvoor het volgende bewijs:

‘De werkelijkheid is dat Israël geen disproportioneel geweld heeft gebruikt en dat dit ook niet uitsluitend is af te meten aan het aantal slachtoffers. Zoals de laatste weken vaak geschiedde, worden de begrippen pariteit en proportionaliteit door elkaar gehaald. Zolang ondertekenaar Antoine Bodar mij met zijn indrukwekkende militaire kennis van zaken niet uiteen kan zetten op welke andere wijze het Israëlische leger de raketbeschietingen had kunnen doen stoppen, zou hij er verstandiger aan doen te zwijgen. In Israël zou een veelvoud aan slachtoffers zijn gevallen als het zich niet tegen de raketregen uit Gaza had weten te beschermen. Moet het daar soms excuses voor aanbieden? Met geen woord reppen de verontruste Nederlanders over het feit dat Hamas conform het eigen handvest de staat Israël wenst te vernietigen en overal ter wereld (niet alleen in Israël!) Joden wil doden.

(…)

‘Bodar, Laurens Jan Brinkhorst, menig predikant en vele anderen roepen in het manifest op druk op Israël uit te oefenen. Hun schotschrift stemt me somber, omdat het past in een schuivend paneel. De ondertekenaars denken in een laatste zin de verdenking van antisemitisme weg te hebben genomen, maar gaan eraan voorbij dat zij door verdraaiing van feiten (latente) antisemieten ertoe aanzetten hun Joodse buurman het leven zuur te maken.’

De laatste zin verraadt de eigen vooringenomenheid van Knoop, te weten dat ‘dat zij door verdraaiing van feiten (latente) antisemieten ertoe aanzetten hun Joodse buurman het leven zuur te maken’ bewijst dat hij zijn eigen absolute gelijk in handen denkt te hebben. De argumenten die hij met name tegen Bodar inbrengt, berusten op zijn veronderstelde gelijk. Maar wat als juist tegen die veronderstellingen hartgrondige bezwaren zijn in te brengen? Dan staat hij schaakmat.

Van deze kant een poging tot repliek, al is Knoop niet te overtuigen. Ondanks het goliath-achtige militaire overwicht van Israël is dat land in verlegenheid gebracht door de volkomen onverwachte geweldsexplosie van de kant van Hamas, en dat tekent de zwakte van Israël in dezen. Niet voorbereid en dat kwam waarschijnlijk door het falen van inlichtingendiensten, die niet in de gaten hadden dat er zo’n uitgebreid netwerk was ontstaan in het ondergrondse gangenstelsel. Als dat tijdig was ontdekt, waren er ongetwijfeld heimelijke tegenmaatregelen georganiseerd. Na deze misser kon Israël niet anders dan met bombardementen reageren vanwege de noodzaak dat gangenstelsel geheel te vernietigen. Dat er veel burgerslachtoffers zouden vallen, moest daarbij inbegrepen worden. Het doel heiligt de middelen.

Dat Israël beschikte over een adequaat antiraketsysteem, is geen reden om het geringe aantal slachtoffers aan Israëlische zijde goed te praten of te rechtvaardigen, aangezien Israël in een permanente oorlogsstaat leeft en natuurlijk over dergelijke wapensystemen beschikt en ook nodig heeft. Maar als de Israëlische politiek consequente psychologische blunders begaat door met haar bezettingspolitiek door te gaan, door de nederzettingen doorlopend uit te breiden, dan maakt Knoop zijn definitieve en wat mij betreft dit evaluatiekader afsluitende, blunder door hierover te zwijgen. En Israël heeft door de jaren heen, en zeker onder de rechtse havik Netanyahu geen poging ondernomen om tot een echt vergelijk en gesprek te komen met de Palestijnen, respectievelijk Hamas; op de formele onderhandelingen onder leiding van de minister van Buitenlandse Zaken Kerry na, maar zuiver symbolisch van aard en passend in de alom aanwezige pr-campagne. Netanyahu werkt dus zelf bewust mee aan de vicieuze cirkel van geweld, dat alleen maar erger en wreder wordt.

Het Israëlische beleid en Hamas hebben één gemeenschappelijke mentaliteit: beiden wensen elkaar dood en beiden dienen dus vervolgd te woorden voor hun ideologisch gemotiveerde genocidale beleid, dat langzaam maar zeker ook in praktijk wordt gebracht. Maar inmiddels heeft IS bewezen dat deze mentaliteit gemeengoed in het Midden-Oosten is geworden. En daarmee is die regio inmiddels ook een eilandje in de wereld geworden, waarin de Middeleeuwen zijn teruggekeerd en waarop de beschaafde wereld een antwoord probeert te vinden. We staan op de drempel van een nieuw tijdperk van de Internationale Betrekkingen.

Knoop is dus een even radicale als eenzijdige Joodse fundamentalist als zijn islamistische tegenvoeters en daarmee valt niet te discussiëren; met geen van beide partijen. Daarom zijn protestdemonstraties in ons land op dit fundamentalistische thema volkomen zinloos. Wie had dat gedacht bij onze grondwettelijke garantie van de vrijheid van demonstratie? We moeten op zoek naar een nieuwe zinvolle en constructief-opbouwende invulling van dit grondrecht.

En tot slot ter afsluiting. Gezien de vooringenomenheid van Knoop die niet of nooit zal leiden tot overwinning en oplossing van problemen, luidt de algemene conclusie dat vooringenomen niet tot ‘overbrugging’ leidt, niet het leggen van bruggen tussen gescheiden werelden en dus aanbrengen van loopbruggen leidt. Het gaat nu om ‘verbinding’. De Israëlische politiek dient dus onder druk van de wereldopinie te worden gewijzigd, op straffe van totaal isolement. Wordt het Israëlische beleid veranderd, dan verandert ook de Palestijnse houding en zelfs die van Hamas. Europa had ook vele eeuwen nodig om zich vanuit de Middeleeuwen te ontwikkelen naar de moderne geciviliseerde samenleving van dit moment. Die transformatietijd moet de Israëli’s en alle geledingen onder de Palestijnen worden gegund, maar dan zonder geweldsspiraal.

Advertisements