Tags

,

De kruistochten zijn niet langer een geldig argument (Derek Suchard, theoloog, opinie/Trouw, 18 augustus)

De Kruistochten vormden een argument voor latere wreedheden in het Midden-Oosten, stelt theoloog Derek Suchard vast.

‘Halverwege de 19de eeuw ontdekten moslimpropagandisten een verschrikkelijke geschiedenis. Een geschiedenis waarin Europa gedurende een kleine 200 jaar – tussen grofweg het jaar 1100 tot bijna 1300 – wrede kruistochten uitvoerde tegen een onschuldig volk in een land waar de kruisvaarders niets te zoeken hadden.’

Onze geschiedenisboekjes leren iets anders, namelijk dat de kruistochten het gevolg waren van de Moorse invasie tot in Zuid-Spanje, dus in naam van de islam. Maar propagandisten, van welke aard en soort dan ook, gebruiken de geschiedenis vaak voor eigen doeleinden en daar horen verkleuringen en vervalsingen bij.

‘Voor een groot aantal onder hen zijn de kruistochten dan ook de rechtvaardiging voor alles wat er nu (nog) fout is in het Midden-Oosten, die oude kruistochten, maar ook de nieuwe kruistochten na de Eerste Wereldoorlog, die ten tijde van de oorlogen in Irak en Afghanistan, en de onderdrukking van de volkeren van het Midden-Oosten door hun eigen leiders.

‘Dit zijn allemaal uitvloeisels van de eerste kruistochten die zo wreed werden uitgevochten dat zelfs de vreedzame moslims van de kruisvaarders hebben geleerd – dit verzin ik niet zelf – ook wreedheden te begaan. Want dat deden zij daarvoor kennelijk nooit. ‘Laten wij heel even meegaan in dit argument. Europa was heel fout. De kruistochten hadden nooit mogen plaatsvinden en er was geen enkele rechtvaardiging voor. Geen oorlog was ooit zo wreed (wij laten de Mongolen nu even buiten beschouwing). Door onze schuld, door onze schuld, door onze grote schuld. Culpa noster, culpa noster, culpa maxima noster!

‘Ik kan dan nu mededelen dat het schuldgevoel dat resulteerde uit die kruistochten deze week in de bergen en grotten van Irak is begraven.’

Deze schuldbekentenis én de mededeling dat de oorzakelijkheid van die kruistochten nu in de bergen en grotten van Irak zijn begraven, is excellent gebaar. Maar los van de verwarring die ontstaan is vanuit de formulering van de auteur, wil ik er graag een ander argument aan toevoegen opdat de strijdbijl echt begraven wordt.

Omdat de Eerste Wereldoorlog ook door Suchard werd genoemd, haal ik er de Tweede Wereldoorlog ook bij, maar dan in menslievende zin. Wat was immers het gevolg van de laatste wereldoorlog? Dat was de aanvaarding door de Verenigde Naties in 1948 van de Universele verklaring van de rechten van de mens, die de basisrechten van de mens heeft vastgelegd, opdat er nooit meer zo’n omvattende vernietigende en mensonterende oorlog zou uitbreken.

 

Laten wij dus nu een appel doen op de hele islamitische wereld om druk op IS-strijders uit te oefenen – voor zover ze aanspreekbaar zijn – en de wreedheden te staken omdat er op geen historische precedenten kan worden teruggevallen. Er bestaat geen enkel legitieme rechtvaardiging tot de strijd die nu gevoerd wordt, en al helemaal niet in naam van de vredesgod Allah.