Tags

, , , ,

Kabinet-Rutte 2 heeft nog een jaar om het tij te keren (Ria Cats, In het nieuws/fd, 21 maart)

‘Dat geldt wel voor de ‘constructieve drie’. ChristenUnie, SGP en vooral D66 hebben flink gewonnen bij de raadsverkiezingen. Zij zijn beloond voor hun steun aan het kabinet bij de begroting van 2014 en bij hervormingen van de woning- en arbeidsmarkt. Zodoende brachten zij rust na een jaar waarin Rutte 2 zich van de ene rel (over de zorgpremies bijvoorbeeld) naar het andere wankele bezuinigingsakkoord sleepte. De kiezers straften het geklungel van VVD en PvdA in een tijd van crisis af.’

Hier worden de VVD en PvdA geklungel verweten, maar mijns inziens is dit te kort door de bocht. Ria Cats geeft de coalitie nog één jaar de tijd en daarmee heeft ze een punt, vanwege de verkiezingen van Provinciale Staten volgend jaar en de nieuwe samenstelling van de Eerste Kamer. In tegenstelling tot Cats verwacht ik dat die verkiezingen een riante meerderheid voor de huidige coalitie plus gedoogpartners zullen opleveren vanwege deze ‘werkbaar’ gebleken formule. Cats gaat er vanuit dat het lot van VVD en PvdA alleen wordt bepaald door het aantrekken van de economie en reductie van de werkloosheid, maar dat één jaar daarvoor een te korte termijn zal blijken te zijn. Dat is dus een kwestie van afwachten met het prille economische herstel van dit moment.

Waar Cats’ analyse en redenering aan voorbijgaat is dat de Eerste Kamer sinds het aantreden van dit kabinet zich is gaan bezighouden met zelf te klungelen door zichzelf als een kopie van de Tweede Kamer te presenteren en gedragen. Dat werd direct duidelijk doordat de senaat zichzelf de vrijheid en ruimte opeiste om de kwaliteitscontrole te laten voor wat het was, en de nieuwe meerderheid in de Tweede Kamer sinds 2012 maar eens flink dwars te gaan zitten. Vandaar ook dat wel eens noodzakelijk werd om de taak en functie van de senaat te herzien en te gaan evalueren en daarmee is een staatscommissie nu bezig. Maar ondertussen werden de meerderheidsbesluiten van de Tweede Kamer in de senaat gemakkelijk getorpedeerd en werd de tijdsdruk van hervormingsvoorstellen door EU-afspraken en eurocrisis genegeerd. De grote vraag is dus nu of dat staatsrechtelijk wel een deugdelijke gang van zaken was.

Dat er door deze nieuwe ontwikkelingen heel veel extra overleg nodig was tussen coalitie en nieuwe gedoogpartners, lag dus niet aan het geklungel van de coalitie zelf, maar aan de sabotage door de senaat. Laat die commissie maar snel met haar rapport komen, want dan zal duidelijk worden dat de huidige kieswet veranderd moet worden of dat de senaat gewoon opgeheven want een blok aan het been. Een goed alternatief tegen alle vormen van sabotage zijn alle verkiezingen op één moment en alleen de Euroverkiezingen afzonderlijk. Maar verschillende verkiezingen van zowel Tweede Kamer, Provinciale Staten en gemeenteraden passen niet meer in een 24uurseconomie. Dat hebben we het afgelopen jaar ontdekt.

 

 

Advertisements