Tags

,

‘Eén man hield politiek Den Haag gisteren in zijn greep’, zo omschreef redacteur Berendsen de positie van Duivesteijn in zijn verslag onder de kop ‘Blok komt PvdA tegemoet om woonakkoord te redden.’ (FD 18 december) Niets bijzonders want dat gebeurt vaker in het parlement. Maar het bijzondere karakter van het hele bezuinigingspakket, waar het woonakkoord onderdeel van uitmaakt is dat het een crisispakket is. Vandaar mijn vraag hoe om te gaan met idealen in crisistijd?

Het stoort mij in dit verband dat een senator als de ervaren Duivesteijn alle tijd nam om via een ‘inhoudelijk betoog zijn fundamentele bezwaren tegen de maatregelen nog eens uitgebreid’ uiteen te zetten, zoals te lezen staat. En dan: ‘In de Eerste Kamer stond dinsdag bovendien meer op het spel dan het in abstracte termen geschetste ideaalbeeld van volkshuisvestingsbeleid van Duivesteijn.’ Dit is een zeer terecht verwijt aan de senator en ook aan de Kamer als geheel omdat niemand van de overige fracties reageerde. Dat is ongepast in een vergaderzaal als deze ‘chambre de réflexion’.

Wat had Duivesteijn dan wel kunnen en moeten doen om zijn helikopterview te laten prevaleren boven zijn persoonlijke visie, ego en solisme? Hij had visie kunnen tonen door het voorstel te doen om, vanuit de erkenning dat idealen in crisistijd onhaalbaar zijn, deze tijdelijk in de ijskast te plaatsen en gelijktijdig een wetsvoorstel te gaan voorbereiden om alle huidige crisismaatregelen tegen het licht te houden ná afloop van de crisis, om dan te bezien waar de huidige te nemen maatregelen ineffectief zijn gebleken of zijn doorgeslagen in het licht van wat een beschaafde samenleving normatief acht.  Daar schieten we meer mee op dan de vertoning waarvan we nu getuige zijn geweest. Met zo’n voorstel had Duivesteijn naam gemaakt in plaats van de nu beleefde afgang.

Zie: http://fd.nl/Print/krant/Pagina/In_het_nieuws/959889-1312/blok-komt-pvda-tegemoet-omwoonakkoordte-redden_bron_fd_krant

Advertisements