Tags

Baan (Column Sheila Sitalsing, Ten eerste/de Volkskrant, 18 oktober)

De argelozen lezer denkt: ‘Maak die man premier, nu’

‘Omdat in Nederland politieke keuzes en besluiten die door de politiek voor de poorten van de hel zijn weggesleept pas tellen wanneer het Centraal Planbureau ‘het is goed’ heeft gezegd, stortte de Haagse coterie zich gisteren als een roedel hongerige wolven op een document met de smeuïge titel Analyse economische effecten begrotingsafspraken 2014.

‘Op dat stuk zijn vier soorten reacties mogelijk.

‘Optie 1. Als je een lid bent van de constructieve oppositie, als jouw leider net een uitputtende serie nachtelijke onderhandelingen achter de rug heeft, als hij bovendien net een overwinningstournee heeft gemaakt langs alle camera’s met de boodschap dat hij zijn verantwoordelijkheid heeft genomen voor de toekomst van dit land, schrijf je in kapitalen boven een ronkend persbericht: ‘CBP: verdubbeling aantal banen ten opzichte van sociaal akkoord.’ (…)

‘Optie 2. Als je lid bent van de oppositionele oppositie, als jouw leider is afgehaakt in de besprekingen en als hij net een ronde heeft gemaakt langs alle camera’s met de boodschap dat hij uiteraard geen verantwoordelijkheid kon nemen voor dat kortzichtige en onverantwoorde handjeklap, dan zeg je hoofdschuddend dat het CPB je bangste vermoedens bevestigt. Dat ‘klip en klaar’ (in Den Haag zijn ze verzot op de uitdrukkingen ‘klip en klaar’, ‘hom of kuit’ en ‘het is van tweeën één’) uit de CPB-doorberekeningen blijkt dat wat het effect van al dat nachtelijke opgewonden gedoe is: ‘Geen structurele banengroei, geen versterking van de economische groei.’ Nee, dan ons eigen CDA-verkiezingsprogramma, dat zou volgens het CPB leiden tot 180 duizend extra banen. Heeft u dat? Honderd-tachtig-duizend.

‘Optie 3. Als je een lid bent van de willekeurige kreten uitslaande oppositie, als jouw leider er niet over heeft gepiekerd zich überhaupt aan te sluiten bij welke besprekingen dan ook, en als hij net een ronde heeft gemaakt langs alle camera’s met de boodschap dat het niks is, nooit wat is geweest en nooit wat zal worden, dan trek je het blaadje met je standaardboodschap uit een mapje: ‘Dikke nul. Waardeloos gespuis, en de rijken maar rijker worden. Schande. Ga toch banen scheppen.’

‘Optie 4. Als je nergens lid van bent en te onbetekenend bent om met wie dan ook waarover dan ook te onderhandelen, dan lees je het CPB-rapport, raadpleeg je wat mensen met verstand van de arbeidsmarkt, zoek je wat cijfers op en concludeer je: een politicus die beweert dat hij een baan kan schel90nbmjppen, is een fantast. Politici kunnen ‘actieplannen’ optuigen, ‘ambassadeurs’ voor de jeugdwerkloosheid benoemen: het is allemaal flauwekul. Fotogenieke flauwekul, want het suggereert een hoop daadkracht, maar er wordt niet één extra baan door gecreëerd.

‘Als één ding blijkt uit het CPB-rapportje, dan is het hoezeer politiek gekrabbel in de marge is.’

Wat uit deze cynische maar terechte omschrijving van de huidige Haagse realiteit blijkt is hoezeer de Nederlandse politiekis gedegenereerd. Het bewijs van het bestaan van een politieke hokjesgeest wordt geleverd, die geheel gelijkwaardig ia aan of identiek met de ambtelijke hokjesgeest. En voor ieder gedegenereerd instituut geldt op voorhand: ten dode opgeschreven. Of… zouden die politieke en ambtelijke werelden dan toch twee handen op één buik zijn, zoals zo vaak gesuggereerd? Zo, via beide mogelijke opties gezien lijkt de politieke incrowdwereld van de Haagse kaasstolp even gefragmenteerd als de Nederlandse samenleving zelf. Bijgevolg: er is er een maatschappelijke loopgravenoorlog ontstaan die haar weerga niet heeft en zelfs erger: uit de eigen aard van loopgraven is ontsnappen niet meer mogelijk dan nadat de oorlog geheel voorbij is en de loopgraven zelf geruimd kunnen worden. Dan worden alleen lijken aangetroffen.

Dat is dus de stand van de Nederlandse politiek anno 2013 en dat bewijst en verklaart de symbolische dood van het huidige partijenbestel van dit moment. In de 19e eeuw een creatieve schepping van een emanciperende maatschappij, is inmiddels in onze 21ste eeuw tot een ruïne geworden, een laatste restje overblijfsel van een achterhaald instituut. Iedereen – deelhebbers aan dat politieke bestel – blijft immers steken in eigen schuttersputje; en bereidheid om verder te kijken dan het eigen verkiezingsprogramma en zo een brugfunctie te vervullen naar politieke opponenten en daarmee het landsbelang te dienen in plaats van het enge partijbelang, is er niet meer bij. Alleen bij de ‘nieuwe’ gedogers van het begrotingsbeleid was dat wel het geval: D66, CU en SGP. Laat deze ‘gedogers van deelakkoordcoalities’ dus gerust als ‘nationaal of als zakencoalitie’ doortrekken met hun ‘karavaan van bereidwilligen’, opdat aan het eind van het huidige Kamermandaat de volgende verkiezingen een verdere electorale afbraak van de afhakers (CDA, PVV, SP) zullen opleveren. Want zij raken steeds steviger vastgeroest in hun eigen schuttersputjes en zijn dus tot een levend politiek fossiel geworden.

Advertisements