Tags

, ,

‘Op alle boorlocaties vragen om vertrouwen’ (Hans Marijnissen, Katern de Verdieping/Trouw, 5 september)

Op het moment dat het Rathenau Instituut een rapport naar de drukker stuurde met adviezen voor een betere discussie over schaliegas, ontspoorde het debat volledig. Met een wantrouwende bevolking wordt de winning wel erg moeilijk.

‘(…)

Volgens het Rathenau Instituut had de winning van schaliegas ingebed moeten worden in de overgang naar duurzame energie.

‘De Vries: “Laat ik het zo zeggen. Als een provincie jarenlang heeft ingezet op hernieuwbare energie, en er wordt opeens van bovenaf schaliegaswinning opgelegd, ontstaat er wel een probleem. Je kunt ook andere aanvliegen. Met waardering voor het provinciaal beleid wordt door het Rijk geconstateerd dat tijdelijke schaliegaswinning nodig is om uiteindelijk bij volledig duurzame energie uit te komen. De winst die met schaliegas wordt gemaakt, wordt voor een deel voor de ontwikkeling van duurzame energie ingezet. Regionaal worden er in deze energiesector banen gecreëerd en wellicht krijgt de gemeente waarin geboord wordt wel een korting op de energierekening. Als er dan ook nog eens goed naar de bezwaren en angsten van de bevolking wordt gekeken, kan ik me voorstellen dat schaliegaswinning opeens een stuk aantrekkelijker wordt.”

‘Staman: “Ik ken een voorbeeld uit Zweden waarin gemeenten zich kunnen aanbieden als opslaglocatie voor kernafval. De voorwaarden waren zo aantrekkelijk dat er zelfs concurrentie was.”

Waarom is het argument om schaliegas te winnen om daarmee een brug te slaan naar duurzame energie mogelijk te maken, vreemd (argument-Wim Turkenburg)? Het is vergelijkbaar met het voorbeeld in de bijdrage van Walet van gisteren waarin deze ingenieur zich afvraagt waarom de mijnen in Limburg niet alsnog geopend kunnen worden om daarmee de transitie naar duurzame energieontwikkeling mogelijk te maken. Het gaat hier om de belachelijke bedachte om met behulp van een oude en fossiele grondstofinzet een nieuwe infrastructuur op te bouwen voor in dit geval de energiesector. Dat is het paard achter de wagen spannen. Volkomen onlogisch en het huidige energiebeleid valt nu ook daadwerkelijk door de mand omdat de conservatieven in ons land zich altijd zijn blijven inzetten voor de traditionele en fossiele energiebronnen in plaats van nieuwe wegen in te slaan. Maar wat wil je ook met een toonaangevende multinational als de nationale trots als Shell in eigen huis?

Deze brugfunctie van schaliegas in het transitieproces gaat met andere woorden geheel voorbij aan het milieu- en bodemaspect van de schaliegaswinning die nu spelen. Dat is punt één. Punt twee is de handicap van het volledige ontbreken van een communicatief voorlichtingsbeleid van onze gehele overheid en in de eerste plaats van de landelijke. Zoals in Zweden het kernafvalprobleem is aangepakt is een schoolvoorbeeld van verstandig samenwerkingsbeleid tussen overheid en de bevolking. Dat mist ons land te enen male en dat wordt nu in ons land afgestraft door een beleid van doorzettingsmacht van de centrale overheid ten koste van lagere overheden en de meningsvorming en publieke opinie. Het erge is dus dat Kamp deze bureaucratie die alom wrevel opwekt gewoon in stand houdt terwijl zijn eigen partij deze altijd heeft bestreden. Waar de politicus Kamp op voorhand op winst rekent is dus de vermaledijde bureaucratie plotseling zijn medestander geworden. Het kan verkeren!

Advertisements