Tags

Vervolgtweet op ‘Het moet maar eens afgelopen zijn met die bilateraaltjes tussen de groten in de eurozone: verbied de bilateraaltjes en vervang ze door structurele trilateraaltjes waarbij een klein land verplicht aanwezig is #EU #wanvertoning’

Frans-Duitse motor draait en piept (Kleis Jager, europa/Trouw, 30 mei)

Dijsselbloem mogelijk slachtoffer van voorstel Parijs-Berlijn: een fulltimevoorzitter van de Eurogroep

‘De confrontatie met de Europese Commissie onthult een oud, fundamenteel meningsverschil tussen Frankrijk en Duitsland. Parijs heeft altijd gewild dat de EU zoveel mogelijk een club van zelfstandige landen blijft. In de economische regering van Hollande houden de lidstaten het laatste woord. Berlijn is eerder voor een unie met serieuze bevoegdheden. Die als dat nodig is ook daadwerkelijk ingrijpt.’

Deze slotzin in het Trouw-artikel laat mogelijkerwijs zien dat Frankrijk oude concepten uit de kast heeft gehaald om zijn eigen denkbeeldige gezag – lees: feitelijke gezagsverlies – vandaag opnieuw bevestigd te krijgen – hetgeen een illusie zal blijken te zijn omdat de tijden veranderd zijn -, maar deze historische terugblik  laat wel zien dat beide opties van ‘toen’ elkaar geenszins uitsluiten.

De huidige staat van de EU zal gezien de hectiek rondom de eurocrisis, ofwel de eurolandencrisis, en de eurozone van de ‘twee-snelheden’, dat de theoretische idealen van Frankrijk (economische regering met laatste woord aan lidstaten) en Duitsland (unie met serieuze bevoegdheden) heel goed in elkaar passen en te integreren zijn. want: een economische regering (en dus géén politieke unie) over economische coördinatietaken laat zich heel wel inpassen in het Duitse idee van een (economische) unie met serieuze bevoegdheden. De ontwikkelingen sinds de kredietcrisis en eurolandencrisis, alsmede de serie ‘EU-tussentoppen’ laten immers zien dat een economische euroregering beter kan werken dan de Europese Raad (van regeringsleiders) en de Europese Commissie (EC). Dat de EC ooit mogelijkerwijs bedoeld was als de Europese regering in de Politieke Unie, is inmiddels binnen de huidige generatie een volstrekt onhaalbare kaart geworden en dat idee kan dus de prullenbak in. Maar een economische regering over economische knelpunten in de concurrentie met de buitenwereld met duidelijke bevoegdheden is een heel praktisch haalbaar punt dat vandaag de dag gemakkelijk algemene instemming zal kunnen verkrijgen. Daarmee krijgen Merkel en Hollande hun zin, mits er nooit meer bilateraaltjes gehouden worden, want die eis wordt voorafgaande aan het besluit voor een economische eurozoneregering op tafel gelegd. Puzzel opgelost. Nog één praktisch probleempje: is ‘een economische regering met laatste woord aan lidstaten’ wel realistisch? Jazeker, mits voldoende ambtelijk wordt voorbereid en ‘het laatste woord’ heel zakelijk wordt ingevuld. Binnen 24 uur moet ‘het laatste woord’ uit de eurolanden ‘verzameld’ zijn (per smsje) en uitsluitsel bieden, want op grond van de meerderheid van deze ‘last call’ wordt het besluit genomen. Er doet zich dan alleen een praktisch probleem voor dat het een regeringsbesluit van bijvoorbeeld Italië door het Italiaanse parlement ter verantwoording wordt geroepen en tot aftreden wordt gedwongen. Dan zullen er verkiezingen gehouden worden, maar afgesproken moet worden dat het besluit van het inmiddels demissionaire kabinet rechtsgeldig is. want zonder die clausule werkt ook een ‘economische regering met bevoegdheden’ niet. Dat begrijpt zelfs een kind.

Advertisements