Tags

, ,

Misschien helpt de crisis: voor de schatkist is legalisering van softdrugs uiterst lucratief (Ron Hogenboom, Opinie/fd, 4 mei)

Intensieve opsporing en vervolging jagen de prijzen van de op zich goedkoop te produceren drugs omhoog

‘De strijd tegen drugs voert menige overheid zo verbeten, dat zij spreekt van een ‘War on Drugs’. Maar deze oorlog is al lang beslecht, zo concludeerde The Economist recent. En wel in het voordeel van drugs. Ondanks de massale inzet van justitie, politie en strijdkrachten nemen productie en consumptie wereldwijd nog steeds toe. Sinds de VN-conferentie ‘A drug-free world: we can do it’ in 1998 is het mondiale gebruik van cannabis en cocaïne met ruwweg 50% gestegen. De consumptie van opiaten als heroïne is in de afgelopen twaalf jaar verdrievoudigd.

‘Hoofddoel van de drugsbestrijdende regeringen is bescherming van de volksgezondheid. Dat is een nobel streven. Maar het gekozen instrumentarium is niet effectief en ondoelmatig, aldus The Economist. De Amerikaanse methode – de intensieve en agressieve bestrijding van drugs – is daarbij nog het minst succesvol, zeker in vergelijking met de Nederlandse ‘softere’ aanpak met zijn gedoogbeleid. De VS kennen procentueel (veel) meer drugsgebruikers. Ook ligt het aantal drugsgerelateerde Amerikaanse gevangenen substantieel hoger dan in Nederland: bij ons zat in 2011 0,01% van de bevolking achter de tralies wegens overtreding van de Opiumwet. In de VS was dit bijna 0,4% van de populatie. De opsluiting kost de Amerikaanse belastingbetaler jaarlijks $35 mrd.’

Ik betrap me erop dat ik mij door het christelijk moralisme in ons land – en in de VS – heb laten insukkelen, want anders valt het niet te verklaren dat we ons – algemeen gesteld – collectief in slaap hebben laten sukkelen. Het is toch een bizarre situatie dat de drugsgerelateerde industrie wereldwijd geheel belastingvrij kan functioneren, alleen vanwege het feit dat de internationale wetgeving de legalisering van dit roesproduct in de weg staat. Dat heeft een aantal – zelfs macro-economische – effecten, te weten:

  1. Er worden grote geldhoeveelheid aan de reële en wereldwijde economie onttrokken, waarbij er een wisselwerking ontstaat in witwaspraktijken: door aanschaf van deze producten wordt witgeld omgezet in zwartgeld, dat op zijn beurt via witwaspraktijken weer in het geldcircuit wordt teruggebracht of althans getracht wordt dat te doen.
  2. De overheidstekorten worden wereldwijd sterk verhoogd door de enorme inzet aan manschappen in de genoemde ‘War on drugs’, die eigenlijk een vechten tegen de bierkaai of een strijd tegen de windmolens betekent vanwege het ‘mission impossible’ karakter hiervan. Het onmogelijke wordt geprobeerd te bereiken. In het militaire jargon geldt immers dat een guerrillaoorlog niet te winnen valt en dat geldt ook voor deze dit type oorlog.
  3. Het probleem is dus – zo luidt de conclusie in eerste instantie – dat er niet alleen een grootschalige zwartgeldmarkt is ontstaan, maar dat er een wederzijds versterkend effect is opgetreden: niet alleen is de drugshandel een parallelle economie geworden, met dus zoals gezegd geldmiddelen die worden onttrokken aan de reële economie, maar tevens wordt aan het bestrijden van deze nobele oorlog tegen drugsgebruik zoveel overheidsgelden ingezet dat de overheid zich dubbel in de vingers snijdt: geen belastinginkomsten en extra overheidsuitgaven tegen de drugscriminaliteit. Het beeld ontstaat van overheden die zichzelf in hun eigen staart bijten en zo in een vicieuze cirkel terechtkomen. En dat alleen omdat iedere regering de gezondheid als beleidsmatig doel nastreeft, terwijl ook op aanverwante verslavende productiesectoren als tabaks- en alcoholindustrie sprake is van toenemende overheidsuitgaven. Maar het gaat hierbij om oude en vertrouwde industrietakken en ons land heeft het windeieren gelegd door ruwe tabak uit Nederlands Indië naar ons land te verschepen.
  4. Het wordt dus tijd, en dat is de tweede conclusie, dat we deze genotsmiddelen gelijkwaardig aan elkaar gaan stellen en dus als gelijke genotsmiddelen gaan behandelen, zonder oude en moralistische ideeën want selectief winkelen. Het wordt dus tijd dat we de roesmiddelen in de Opiumwet gelijk stellen aan tabak en alcohol, zodat er gelijke omzet- en winstbelasting kunnen worden geheven. Daarmee kunnen miljarden aan belastinginkomsten worden binnengehaald en is de huidige recessie op slag voorbij, omdat de staatschulden daarmee explosief zullen gaan dalen. Waar wachten we dus nog op? Zeker nu de christelijke politiek gedoemd is tot een bijrol in de politiek na decennialang op de terugweg gedwongen en nu in de marge van het politieke toneel aanbeland; als de verkiezingsuitslag van vorig jaar maatgevend wordt voor de volgende jaren. We laten ons niet meer ringeloren door dat oude christelijke moralisme; het wordt tijd om de vrije keus aan de mens privé en burger in het publieke domein te laten, om met andere woorden ófwel zichzelf gezondheid ‘cadeau’ te doen, dan wel het omgekeerde, zichzelf de vernieling in te helpen. Als ouderlijke opvoeding niet helpt, dan help overheidsvoorlichting al helemaal niet. Ook die kan dus verdwijnen. Weer een kostenpost minder. Nieuwe tijden, nieuwe inzichten! Als de zorgverzekeringen ook nog eens de no-claimformule invoeren, zoals bij autoverzekeringen gebruikelijk is, dan kunnen ook de explosieve zorguitgaven direct tot grotere beheersing worden gebracht. Tel uit je (onze) winst!
Advertisements